Powietrze można wdychać i wydychać tak,

jak się czyta lektury nadobowiązkowe,

wybaczenie skasować i zostawić

w którymś z pociągów do wieczności,

wypłakane oczy i złamane serca

darować i pogrzebać.

Tylko nie te minuty i godziny życia
które nigdy się nie wydarzyły
nieroześmianie serdecznie chichoty

rozchlapywane niechcący dookoła,

małe rozumne spojrzenia,

obecności przyklejonej na zziębnięte dusze

jak rozgrzewający plaser,

i sukienki, która nie zmokła.

Tego darować nie można!

Całe to bogactwo umarło

przez samolubny, chwilowy kaprys 

unieszczęśliwienia jednego człowieka.

Z piątku na sobotę

noc uporczywie nie pozwala zasnąć

alkohol we krwi rozpuszcza skrzepy połamanych serc

dym zadusza

dusza ulatnia się

w rytm przepoconych ciał

tańczą plastikowe karty

wąską stróżką potu

spływa po grzbiecie

wszechmocne znieczulenie

 ogólnosobotnie

we wspólnych żyłach

od ciała do ciała

spaceruje Johny Walker

z plasterkiem pomarańczy

jak prosię z jabłkiem w pysku.

bawmy się 

przecież życie to tylko 

happy biforek

przed stypą.

.

już prawie go złapałam za koniuszek ogonka
przechylona niebezpiecznie przez płaszczyznę czasu
ale nie mogłam przecież opuścić ostatniego tańca
na pajeczynie rozpiętej między snem a rzeczywistością

zwinął się w kłębek i zasnął na parapecie
potrącił go roztańczony wiatr
spadł kamieniem z serca
wprost do pustej butelki po winie
nienapisany wiersz
o sensie życia.

cień za oknem  śpiewa
 kołysankę o zamorzu zagórach i zalasach
drapie kosmata myśl natrętnie zwoje mózgowe
błąka się uśmiechem smutnym
gdzieś w przestrzeni twarzoczaszki
na ławce płacze ona
obojętnie odszedł on
potem pił i bił żonę
jakąś, raczej swoją
i dzieci też miał
co płakały samotnie
na  ławce
pod czyimś oknem
kto patrzył ślepy jak kret i pisał wiersze?
ten sam cyrk
te same kości wybieleją od słońca
 te same ciała zeżre czas
te same oczy zgasną
wszędzie widzę trupy.

TRZYTYSIĄCECZTERYSTADZIEWIĘĆ

3409
oczekujących, najniepotrzebniejszych,
wiszących w powietrzu wyrzutów sumienia;
na poźniej,
na za chwilę,
za parę lat.
list miłosny,praca, wycieczka wygrana w sposób magiczny.
jak smutno im musi być w tej skrzynkowej trumnie?
nigdy nie otwarte, nie przeżute,
bezodwagowo zepchnięte na margines,
najzupełniej w świecie,
nieodebrane maile.